Pagina's

dinsdag 24 augustus 2010

Luie wijven vlaai

Sinds een paar maand had ik het idee om zelf eens vlaai te maken.

De recepten van de originele Lokerse en Aalsterse vlaaien op het internet weerhielden me echter altijd om het ook echt te gaan proberen.

Naast het feit dat er tig verschillende recepten te vinden zijn had ik meestal ook een aantal ingrediënten nodig die ik niet standaard in huis heb staan (foelie, sukade...).

En aangezien mijn kook-capriolen meestal starten door een plotse inval, was dat dus geen optie.

Tot ik dus twee weken terug aan mijn vader zijn recept voor Lokerse vlaai vroeg. Hij mailde me een eenvoudig recept voor vlaai in de microgolfoven. Mijn wenkbrauwen fronsten in eerste instantie maar zijn magische kookkunsten indachtig, kon dit recept niet slecht zijn.

Ik dus aan de slag met een minimum aan ingrediënten én tijd.

Benodigdheden:

  • 16 lange vingers
  • 16 speculozen
  • 6 plakken peperkoek
  • 6 lepels bruine suiker
  • 3 lepels Candico kandijstroop
  • 1 liter melk

1. Breek alles in stukjes in een microgolf-bestendige kom. Voorzie een ruime kom want de vlaai kan tweetal cm rijzen). Doe er de Candico kandijstroop en bruine suiker bij.





2. Overgiet dit alles met een liter melk en laat 10 minuten weken waarbij je nu en dan roert.



3. Mix daarna alles fijn tot je een gladde massa bekomt. Ik vond de massa nogal lopend maar dit is volkomen normaal.



4. Doe deze massa gedurende 11 minuten in de microgolf op 600 watt.

5. Uithalen en met lepel goed doorroeren. Bij mij zag de vlaai er al half gebakken uit met hier en daar grote stukken in.



6. Terug 11 minuten in microgolf op 600 watt. 

Uithalen, goed laten afkoelen en genieten maar !

Nooit gedacht dat een vlaai zo snel kon klaar zijn. Hij ruikt én smaakt echt hoe ik het voor ogen had.

Als je wil kan je de lange vingers vervangen door petit-beurre koekjes en kan je uiteraard nog foelie en andere dingen toevoegen naar eigen smaak.



Belangrijk: de calorieën die tellen we niet ;-)

zaterdag 14 augustus 2010

Colruyt en het milieubeleid: leidt je klanten om de tuin

Beste Colruyt,

Hoe happy, happy, joy, joy ik eergisteren was over uw milieuvriendelijk beleid, zo misnoegd ben ik er op dit moment over.

Als uw klantendienst mij opbelt en mijn mailadres vraagt omdat u vanaf nu alle folders en reclame naar de eeuwige cellulosevelden wenst te sturen, dan ben ik de eerste om dat toe te juichen.

Want geef nu zelf toe, die centimeters dikke, vieze, bruine Colruyt-enveloppes zijn er way over en ik ben blij dat u dat ook eindelijk inzag.

Als ik echter de dag erna onderstaande mail krijg, dan gaan mijn haren stante pede rechtstaan en voel ik mij serieus bij mijn pietje (dat ik overigens niet heb) genomen.


Uw e-mails zijn geen vervanging van uw communicatie op papier? En ik blijf uw folders en brieven gewoon in mijn brievenbus ontvangen?

Dat hele gedoe over milieubewustzijn en nog een hoop ik-haal-je-geweten-makkelijk-over-de-streep-gezwets was dus alleen maar een slinkse zet om mijn mailadres los te krijgen en mijn mailbox vol te stouwen met extra informatie zoals u het noemt?

Nou, dan heb ik slecht nieuws. Want ik wil geen extra informatie. Ik wil niet als eerste op de hoogte zijn dat ik, als full-time werkende mama, weer eens te laat ben voor dat product dat u maar in beperkte voorraad in de rekken staan heeft en dus om 9u 's ochtends toch al uitverkocht is. Ik wou alleen maar mijn steentje bijdragen aan een mooiere toekomst, een betere wereld en aan iets minder papierverspilling.

Als ik dus zaterdag tegen het sluitingsuur aan de kassa sta, waag het dan niet te vragen naar kaartjes of bonnetjes want die heb ik niet.

Ik schrijf me namelijk bij deze meteen weer uit. Zowel op de dikke, vieze, bruine enveloppe als op de nieuwsbrief. Neh!

Update: intussen kreeg ik 24/08/2010 een telefoontje van iemand van Collishop. Blijkbaar kreeg ik de verkeerde boodschap vorige week en had mijn mailadres enkel als doel om mij op de hoogte te houden van acties en status van bestellingen bij Colllishop. In geen geval was dit ter vervanging van de papieren Colruyt mailing. De verantwoordelijke excuseerde zich ook voor deze foute communicatie en schreef me uit op andere e-mailings. 
Thanks Collishop voor deze verhelderende communicatie nadat jullie mijn blog lazen (waarvoor statistieken al niet goed zijn)!

maandag 9 augustus 2010

Hoe oma almaar kleiner werd

Life can be a bitch. Dat heb ik voorbije jaren meermaals aangevoeld.

En vorige week was het weer van dattum. Plots. En ook weer niet. Want van iemand die 86 is weet je gewoon dat die vroeg of laat zal sterven. En toch was het te vroeg voor mij. Veel te vroeg.

Mijn "meme" was waarschijnlijk nog de enige persoon in leven (naast mijn broer) die mijn levenswandel van 0-30 van dichtbij meegemaakt heeft. De ups en down, de zomers en winters, de dagen en nachten. Ze duikt altijd wel ergens op in mijn allervroegste jeugdherinneringen. En net dat maakt het zo moeilijk.

En toen ik vorige week een boek in de Standaard zag liggen met als titel: 'hoe oma almaar kleiner werd', moest ik glimlachen. Ik kon het niet beter verwoorden.

Oma lijkt te verdwijnen. Vroeger was oma nog groter dan de bezemsteel, maar nu wordt ze zienderogen kleiner. Ze zegt ook minder en vergeet steeds meer. Op een dag is ze de weg naar huis kwijt. Gelukkig wordt ze teruggevonden, maar ze neemt een besluit. Oma stuurt iedereen die ze graag ziet een uitnodiging voor een groot feest. En dan wordt het duidelijk waarom oude mensen almaar kleiner worden: om voorgoed te passen in een van de kamers van je hart. Dat alles wat het leven de moeite waard maakt afneemt bij het ouder worden, is voor een liefhebbend kleinkind ondraaglijk.

Hoe oma almaar kleiner werd is een antidotum tegen verdriet en melancholie. Een ode aan de liefde tussen twee mensen, eentje aan het begin, en een ander aan het einde van het leven.

Dat kamertje in mijn hart zit vol mooie herinneringen. Van de weekends die je kwam logeren en bij mij in het kleine bed moest slapen, van je oorringen die steeds ik met open mond bewonderde, van de verkleedpartijtjes met jouw veel te grote corset en bh's in vleeskleur waar je zo moest om lachen, van het koosnaampje die je voor me had, jij die me stiekem kwam troosten als ik gestraft op mijn kamer zat, wij die samen een front vormden om je bijna 10 jaar geleden bij ons thuis te laten inwonen (toen bleek dat je voor de instelling te gezond en kwiek was), je wekelijkse badmoment (waar ik toen best tegen opzag)...

Ik hoop dat die herinneringen ook jouw leven nog een beetje konden opfleuren. De laatste 40 jaar heb je namelijk weinig geluk gekend. Drie van je vier kinderen moesten je voorgaan. Allemaal heel onverwachts. En keer op keer zag ik stilletjes het leven uit je wegglijden. De laatste keer was 5 jaar terug.

Het was het moeilijkste wat ik ooit deed. Jou vertellen dat je derde kind, en enige dochter, er niet meer was. Daar, op dat moment, zag ik het laatste beetje  levensvreugde uit je wegglippen. Je laatste vijf jaar in het rusthuis waren dan ook verbitterd, boos, melancholish, hunkerend naar vroeger. En telkens ik vertrok na een bezoek, bleef je stijf van angst achter dat ik misschien nooit meer terug zou komen. Een angst die je leven alsmaar meer beheerste.

En het deed pijn om je zienderogen achteruit te zien gaan. Eten deed je allang niet meer omdat je honger had. Je woog dan ook maar 36 kilogram meer. Dat verrimpelde vel leek wel 3 maten te groot voor dat kleine, tengere lijfje van je.

Je wist elk detail van wat er gebeurd was op 12/04/1946 maar ik kon je niet vragen wat je gisteren gegeten had. We keken allemaal toe hoe het verdriet en de ouderdom  meer en meer vat kregen op je geest.

En vorige week was het weer zover. Je viel. Niet de eerste keer. Het was dan ook niet schrikken toen het ziekenhuis op mijn voicemail zei dat je opgenomen was op de spoedafdeling. Ik ben in de auto gesprongen met het idee dat het wel weer goed zou komen net zoals die vorige keren (heup gebroken, arm gebroken, been gebroken, voet verstuikt...). Daar lag je dan in dat ziekenhuisbed, schreeuwend van de pijn door een dijbeenbreuk. Je mocht pas de volgende ochtend geopereerd worden.

De operatie heb je goed doorstaan. En toen we twee uur later op bezoek kwamen, kon ik mijn ogen niet geloven. Ik heb je in jaren niet meer zo helder horen praten, je had geen pijn en keek ernaar uit om op het einde van de week naar huis te gaan. De pijnstillers deden hun werk. Ik was opgelucht en gerustgesteld want de komende twee dagen kon ik niet langskomen.

En tijdens die dagen ging het blijkbaar fout. En plots zag ik alweer een generatie verdwijnen.

Maar ik denk met zoveel dankbaarheid aan je terug. Tot het allerlaatste moment zijn we samen geweest. Ik heb je urne in het columbarium gezet. En dan ging het deurtje dicht. Voorgoed.

Ik weet nu ook waarom je alsmaar kleiner werd lieve meme: je past nu voorgoed in dat kamertje in mijn hart...

Ik zal je missen...

zaterdag 7 augustus 2010

We gaan op reis en nemen mee... een eend! (reisverslag)

Zoals beloofd een reisverslagje van onze tweedaagse trip met de eend door polders, plassen en pontjes.

Een tweedaagje met een eend. Geinig dacht ik. En best rustgevend.

Over dat laatste kan ik maar één ding zeggen: ik ben STIK KA-POT!

DAG 1:

De avond voor onze eerste dag hadden we een overnachting geboekt op de stadscamping (lees: stadsKEMPING) in Amersfoort. Een vijf uur durende file in Antwerpen gooide al meteen roet in het eten en zorgde er voor dat we, in plaats van voor 20u, pas arriveerden om 22u30. 

In het pikdonker je tentje opzetten op een soort van spookcamping. Ik had me onze eerste avond anders voorgesteld. Ik was echter te moe om er veel bij stil te staan en tegen 23u vielen we als een blok in slaap.

De wekker bleken we hier niet nodig te hebben. Om 7u30 reed de vuilniskar de camping op om vlak naast onze tent wat manoeuvres uit te halen. Even snel als de tent gisteravond opstond, braken we de boel weer af en sprongen in onze auto richting station Amersfoort om nog snel even een ontbijtje mee te pikken bij Déli-Amersfoort.

Omstreeks 9u arriveerden we bij de garage van Huureeneend.nl. Rien Tielstra bleek de typische Hollandse joviaalheid zelve. Na een gezellig 'bakkie', overhandiging van onze picknickmand en de nodige uitleg mochten we onze eend uitkiezen. Het werd een blinkend witte Transit uit '83 met blauwe strepen over het dak en de zijkanten.

Ik was op slag verliefd op mijn eendje!



Van zodra je instapt in de eend wordt je terug gekatapulteerd naar de jaren 50-60. Van comfort of technische snufjes valt niets te bespeuren. Doch zit deze eend verbazingwekkend comfortabel. De lage zitjes veren mee met elke beweging en voor mensen met lange benen is er uitzonderlijk veel beenruimte voorin.

Rijden met een eend is een gave bleek al snel. De besturing lijkt in de verste verte niet op wat ik gewoon ben (schakelen is namelijk heel anders). Ik liet het rijden voor alle zekerheid over aan mijn liefste en bombardeerde mezelf tot co-piloot om het routeboek op te volgen.


Het geluid van een eend herken ik voortaan uit de duizend. Het ronkende, borrelende, pruttelende geluid van de startende motor klinkt heerlijk nostalgisch. Dit karretje reed verder echt soepel. Hier en daar na een stop hadden we wat kleine problemen met het starten maar ook daar heeft huureeneend.nl aan gedacht. Achteraan in het routeboek staat perfect beschreven wat je moet doen als de motor koud staat. Dat truukje vergeten we nooit meer :-)

En dan de route zelf. Honderdertig kilometer voor de boeg de eerste dag.

Ik heb Nederland van een heel andere kant leren kennen. Via prachtige weggetjes langs Oudhollandse dorpjes zoals Eemnes, Blaricum, Weesp, Abcoude, Baambrugge, Breukelen, Woerden, Bodegraven en Gouda. Dit groene hart van Nederland heeft echt mijn hart gestolen.

In dit laatste stadje wou ik absoluut een tussenstop doen. Gouda dat is... kaas natuurlijk!

Op de markt van Gouda heerst een gezellige drukte en dit is de ideale locatie om een hapje te eten en terwijl te genieten van de prachtige markt en het stadhuis. In de zomermaanden kan je hier wekelijks nog de, volgens oude traditie, kaasmarkt bezoeken overigens (jammer genoeg niet op donderdag). Gouda is dus echt een aanrader en niet alleen voor de kaas. Via de VVV kom je alles te weten over dit prachtstadje.

Wij konden jammer genoeg niet zo lang blijven en vertrokken, na een voorraad Gouda in te kopen, richting onze Bed & Breakfast 'The two branches' in Brandwijk.

Dit is hoe een B&B hoort te zijn. Maar dan x10.  Martin en Jeanet gaven ons meteen een gevoel van thuiskomen. In tegenstelling tot de meeste B&B's was de volledige zolderverdieping ingericht tot kleine studio. Aan comfort geen gebrek en aan rust en zen-gevoel al zeker niet. De heerlijk warme douche was welgekomen na 8 uur in de eend. Ik was nog van plan om een deeltje van onze kaas op te eten bij een spelletje Carcasonne maar het zalig zachte bed besliste daar anders over en bracht ons meteen naar dromenland.



DAG 2:
Vroeg uit de veren vandaag want ook nu hadden we maar liefst 150 km op het programma staan. Wie ooit met een eend reed, weet dat dit, aan een slakkengangetje van gemiddeld 40 km/uur best een lange en vermoeiende rit kan zijn.


Gelukkig konden we eerst nog van een royaal en heerlijk ontbijt genieten dat door Jeanet en Martin op onze kamer werd gebracht. Let vooral op het oerhollandse maar übercharmante bestek en servies. I love it!




We kozen voor de tweede dag een extra route van 40 kilometer. Deze zou ons langs Kinderdijk brengen. Kinderdijk is klein dorpje dat deel uitmaakt van de gemeente Nieuw-Lekkerland ten Zuiden van Holland en, volkomen terecht, een plaatsje versierde op de Unesco wereld erfgoed lijst met maar liefst 19 molens. De moeite waard om even een ommetje te maken dus!



Van zoveel rijden krijg je honger natuurlijk. Onze middagstop vond plaats in de vestingstad Gorinchem. Alweer een prachtplekje met een uniek verleden dat zeker een bezoek waard is. Meer info kan je vinden via vvvgorinchem.nl


Vanuit Gorinchem ging het verder richting Leerdam (niet te verwarren met Leerdammer), Culemborg, Geldermalsen, Buren, Maurik (waar we trouwens voor de derde keer met een veer het water overstaken), Amerongen, Scherpenzeel, Achterveld om tenslotte tegen iets na vijf uur te arriveren waar onze tocht gisterochtend begon: Amersfoort.

Deze tweedaagse in een eend was dus zeker en vast de moeite waard. We hadden gerust nog wat meer tijd kunnen uittrekken om dingen te bekijken bleek achteraf. Maar de natuur, de vrijheid in de eend, het zonnetje dat twee dagen aanwezig was zorgden voor een pak mooie herinneringen én een roodverbrande snoet (wat je niet voelt in een eend zonder dak tijdens het rijden). De sfeerfoto's krijgen jullie er nog bovenop.

Als je zelf zin hebt in zo'n tochtje met een eend (een dag, twee dagen, Nederland, Provence of Parijs), kan je altijd terecht bij huureeneend.nl. Ze hebben de routes met de grootste zorg uitgekozen en het routeboek brengt je moeiteloos naar de prachtigste plekjes door Nederland.

Zo'n tweedaagse is ideaal als romantisch uitje, leuke trip met je beste vriendin, familie uitstap of, waarom niet, uniek verjaardagscadeau!











video



dinsdag 3 augustus 2010

We gaan op reis en nemen mee... een eend!

Na twee drukke vakantieweken met drie kindjes is het nu eventjes tijd om aan onszelf te denken.

En waar kan je beter alles loslaten dan in een 2CV dachten wij zo :-)

Via huureeneend.nl vonden we een fantastisch en origineel arrangement en zo toeren we dus vanaf donderdagochtend met ons tweetjes gedurende twee dagen rond langs Amersfoort, Gouda en andere voor ons nog onbekende Hollandse plekjes.

Morgenavond kamperen we alvast een nachtje in Amersfoort zodat we donderdagochtend om 9u fris en monter onze eend kunnen ophalen.

Foto's, filmpjes en dolle avonturen van ons reisverslag volgen na het weekend!